آنچه ما آن را مناسک آیینی می خوانیم صرفا یک نوع رفتار، آن هم برخواسته از میان توده مردم به عنوان حرکت اجتماعی وخود جوش وزاییده از بطن جامعه نیست.
این تعریف گرچه مصادیقی در جامعه ما دارد، اما کامل نیست. مناسک آیینی گرچه در خود خلوص ،ایمان درونی ومطلق متولیان را به همراه دارد، اما هرگز نمی بایست از ساختار،چارچوب و هویت مشخص که تطبیق با عقل، عرف وشریعت داشته باشد، فاصله گیرد.

از این روست که این گونه رفتارها را مطلقا امری پیوند خورده با عالم الهی و دور از مولفه های زمینی دانستن و اظهار نظر کردن پیرامون آن را تحمیل قواعد برونی بر پیکره مناسک آیینی دانستن به همان مقدار خطر ناک است که اظهارنظر‌های غیر کارشناسانه، دستورعمل‌های بی‌ضابطه و تصدی گری‌های غیر مسئولانه.

آنچه جامعه ما ، فرهنگ دینی و هویت ملی مارا تداوم می بخشد حفظ ،پالایش وپیرایش همان مناسک و آیین های مذهبی است.

در بازتعریف مناسک آیینی چند نکته را می‌بایست مورد دقت ونظر قرار داد:

۱ـ پایگاه وظرف اجتماعی

۲ـ ظرفیت وفضاسازی اجتماعی

۳ـ فهم ومعرفت،مؤلفه ای برای هویت بخشی مناسک آیینی

۴ـ ارتباط شریعت،عرف ومنطق با رفتارشناسی اجتماعی

اینها مولفه هایی است که در بازشناسی مناسک آیینی مورد نظر باید مورد مطالعه و دقت قرار گیرد.شایان به ذکر است که آیین ها در جامعه ما در حقیقت بازنمایی از فهم متولیان آن و نوعی رسانه دینی است، رسانه‌ای که در پایگاهی چون هیات ومجالس حسینی نقش وجایگاه ویژه ای را برای اهل منبر، وعاظ وخطیبان ،مداحان ،مستمعان وحتی هیات داران به عنوان سکانداران رسانه آیینی آن هم با کار کردی خاص و منحصربه‌فرد تعریف می کند.

از این جهت در برابر مقوله هایی چون تبلیغ دینی ، مدح و مرثیه خوانی ، هیأت و هیأت‌داری، عاشورا و امام حسین (ع) می بایست از سطحی نگری ، بازتکرار مفاهیم کهنه و غیر کاربردی ، حرکت‌های احساسی و منفعلانه و برنامه ریزی های دفعی، غیر کارشناسانه و کوتاه مدت حذر کرد. و این یعنی لزوم ایجاد کرسی های تخصصی حوزوی و آکادمیک پیرامون موضوعات عاشورا، امام حسین (ع) ، هیئات و مناسک آیینی.